Ben bu insan için ölümü bile göze almıştım ve iyiki de almamışım , neyse ben onunla 5 yıl beraberliğim oldu ve onu o kadar cok seviyordumki neredeyse annemin sevgisini unutacak kadar onunla o kadar güzel bir ilişkimiz vardı nerdeyse yediğimiz ve içtiğimiz beraber gidiyordu ya düsünebiliyormusunuz o öğrenciydi ben calısıyordum ve ben ona sefer taslarıyla yemek getiriyordum onun aç kalmasına bile dayanamıyordum sabah alıp akşam evine bırakıyordum yani herseyiyle ilgileniyordum bir dediğini iki etmiyordum onu çok ama çok seviyordum ve onun lise sona gelmesi ve üniversite sınavına baslaması ve postanede stajerlik görmesi bir anda hayatımızı değiştirmeye basladı ve orda birisini bulmuş hani beni cok seven insan varya bir anda değişmeye basladı hani her öğlen benimle yemek yiyen insan varya baskalarıyla restorantta yemek yemeye başlamış tabiki benim bir arkadasım görene kadar ve bugün hersey kopdu bana ağza gelmeyecek laflar dedi düşünebiliyormusunuz bir ekmek bulamıyan insan artık cok değişmiş meğersem biyerden yüklü bir para kalmış ailesine bodrum katında oturan aşkım şimdi en lüks yerde oturuyor birde giyimi ya o basamakları bir anda atladı ve değişti çünkü parası var benim neyim sadece aşkım ve buda yetmedi neyse birgün bulustuk son bir kez daha sorim dedim ve ne olduysa orda oldu bana peşimi bırak dedi ne kadar istersen verim dedi babanın borcunu kapatırsın dedi ve ben orda ona ilk defa el kaldırdım yemin ederim gözüm karardı ya benim babam onu kızı gibi severdi ya bir insan ne kadar bir sürede değişebiliyor ama ben onu yinede seviyorum ama varlıgıyla değil yokluğuyla.