O zamanlar orta okula gidiyordum ilk sene hep ders çalıştım ikinci sene aynı sınıftaki bir kıza aşık oldum tenefüstü sanki onu ilk kez görmüşüm gibiydim ellerim terledi hiç böyle olmamıştım içimde tarif edilemez bir mutluluk vardı hiç devamsızlık yapmıyordum hasta olsam bile okula geliyordum sırf onu görmek için o ise . hiç bişey bilmiyordu bana bakınca gülümsüyordu içim gidiyordu ama söyleyemiyordum günler aylar hatta yıllar geçti ama ben hala söyleyememiştim arkadaşlarım ise ne kadar çok sevdiğimi görüyor ve biz senin adına teklif edelim diyorlardı ama ben hayır diyordum nasıl söylerdimki sevdiğimi arkadaşlağımız biterdi ya eskisi gibi bana gülümseyerek bakmazsa yada engelliyim diye benle alay ederse diye korkuyordum sene sonu gelmişti orta okulun son senesiydi veda partisi vardı benim samimi olduğum arkadaşlarım partiye katılmadılar ama ben sırf onu görmek için son kez görmek için gittim en sonunda oda gelmişti çok güzeldi ona bakmaya utanıyordum derken parti başladı müdür yardımcısı herkesi dansa kaldırdı bana gelince `aaa senmiydin` diyerek arkasını döndü bir ben kalmıştım oturan ozaman anladım sevmek senin neyine dedim sonra sessizce kalktım son kez ona baktım ve evime gittim şimdi bu hikayeyi okuyanlara soruyorum engellilerin ne suçu var biz böyle olsun istermiydik neden bizede kalbinizde yer açmıyorsunuz biz hep elele dolaşan sevgililere imrenerekmi bakacağız artık utangaç biri oldum ben artık sevsemde söyleyememki kızlar hep erkeklere güvenilmez diyorsunuz bakın işte bizim gibi erkeklerde var sevdiği için ağlayan hep onu düşünen neden bize şans vermiyorsunuz ben biliyorum bir parlak yüz benden 40 cm daha uzun boy ve artistlik daha cazibeli değilmi doğru bunların hiçbiri bende yok ama Allah büyüktür bizide seven gözlerimizin içine sevgiyle bakan bir kız çıkar inşallah ...
Ekleyen: engelli genç - 28.06.2009 -
541 Okuma - 0 Yorum