..bu hikayemi yazarken hangi katogariye almam gerektiğini bilemedim.Öyle bir aşk yaşadım ki birçok katogarinin içine sığdırabilirsiniz ayrılık,aldatma,ilk aşk,hüzün,sevgi,özlem...Bundan tam altı sene önce yazlığımızda bir çocukla tanıştım.Ozamanlar tabiri caizse daha toydum ne daha önce biriyle çıkmış ne birinin elini tutmuş nede birine aşkım demiştim.Onu ilk gördüğümde okadar çok beğendimki anlatamam.Dış görünüş olarak tam benim tipim diyebilirdim.O da beni beğenmiş.Bizim evin karşında oturuyorlardı.Zamanla tanıştık ve çıkmaya başladık.Çıkmaya başladığımızdan iki ay sonra beni en yakın arkadaşımla aldattı.Çok acı çektim çünkü o benim ilk aşkımdı insanın daha ilk aşkında böyle birşey yaşaması çok sarsıyor.Yaptıklarını gururuma yediremedim.İntihar ettim.Ama kader budurki kurtardılar.Aradan bir sene geçmiştiki yine o nu gördüm.Ona o gittiğinde yaşadıklarımı anlattım verdiği tek tepki pis pis sırıtmak oldu.Ne acıdır ki yine beni kandırmayı başardı ve yine aldattı..ben tam altı sene bi kukla gibi oynatıldım defalarca beni kandırdı ve aldattı.Her seferinde ona inandım çünkü seviyordum ve ne yazikki hala seviyorum nasıl yapıcam nasıl atıcam içimden bu aşkı ben kendi başıma beceremiyorum altı sene denedim olmadı hiç değilse siz yardım edin bana..Bari onu içimden atamasak bile onu kendime bağlayabilirmiyim ona yol gösterin.Ve işte bi ilk aşk insanı ne hale düşürüyor görün bazen insan içi kan ağlasada bir kukla gibi oynatılmasına bile izin verebiliyor...