O hayatıma girmeden önce aşka inanmayan bir insandım keşke hep inanmayarak kalsaydım...

Ben markette kasiyer olarak çalışıyordum oda bize ürün getiren bir plasiyerdi birbirimizi pek tanımıyorduk ama diğer arkadaşlarıma göre benimle daha ilgiliydi daha çok sohbet ediyordu konuşurken göz bebeklerini görüyordum gözlerimiz birbirine kitleniyordu adeta bir gün market dışında karşılaştık gel bir çay ısmarlıyım dedi benim beklediğim an buydu... O gün sevgilim olmuştu benden yaşça biraz büyüktü ama hayatımda tanıdığım en mükemmel insandı o zamanlar en küçük zamanları bile onunla geçiriyordum. Derken mutlu günler kısa sürdü. Aşık olduğum adam evliymiş ve evliliği bitmek üzereymiş daha kötüsü bir oğlu varmış onu o kadar çok seviyordum ki ayrılmadan bana evlenme teklif etmişti kabul etmiştim onsuz eksiktim çünkü. Eşi beni duymuş ve 6 ay önce evi terk eden kadın birden bire eşine dönü vermiş o ise birden bire benden uzaklaştı telefon numarasını değiştirdi işten ayrıldı dünya başıma yıkılmıştı adeta bir insan bu kadar kısa sürede nasıl değişirdi nasıl yok sayar beni herşey bu kadar kolaymıydı kesinlikle karşısına çıkıp neden diye sormadım oğlunu çok seviyordu onun için kendini feda etti diyorum. Ayrılalı 1 sene oldu ama ben hala hiç kimseyi hayatıma alamıyorum hala kalbim onun için atıyo şuan hala evli kendimi aptal yerine konmuş gibi hissediyorum ona söylüyeceğim tek şey umarım mutsuzluk yakanı bırakmaz ....