 Öpüldükçe Güzelleşiyorlardı |
Kopardığı takvim yaprağıyla salona girdi. Sokağa bakan pencerenin yanındaki koltuğa oturdu. Günün menüsünü okudu, güzel olduğunu onaylayan gülümseyişiyle sehpanın üzerine koyuyordu ki alttaki yazı dikkatini çekti. ‘Bilemezsin akşam sefasının güpegündüz çektiği acıyı!’ Hiç düşünmemişti o ana kadar akşam sefasının (Melisa) gündüz acı çekebileceğini. Bildiği bütün çiçeklerin adını saydı içinden; Çiçeklerin etrafında döndüğünü duyumsadı. Kokladı onları incitmeden. Evliliklerinin üçüncü ayını kutlamak için akşam arkadaşlarıyla birlikte dışarıda yemeğe gideceklerdi. Tırnağını törpülerken damla damla yüreğine indiriyordu mırıldandığı melodiyi. Eşi Mustafa Bey gazetenin başlıklarını okudukça, kaşlarını çatıyor, tükürüğünü ve küfrünü gönderiyordu gitmesi gereken yerlere…
Güner Hanım, eşinin tuzu bitmiş kurumaya yüz tutmuş dudağına ve yüzündeki çizgilere baktı. Kim bilir kaç kadın öpmüştü dudağını ve çizgilerine kaç kadın dokunmuştu… Yüreğine kırağı düştü. İlk eşini de Mustafa Bey’i de severken gözlerinden öptüğünü düşününce kırağıları yüreğinden alıp uzaklara fırlattı. Sevgisi arttıkça arttı… Oturduğu yerden kalktı Mustafa Bey’i gözlerinden öptü. Mustafa Bey, içinde biriktirdiği sevgi sözcüklerini bakışlarıyla . ifade ederken, karısının dudağının kenarından öpücüğünü aldı. Bir televizyonun evlendirme programında birleştirmişlerdi hayatlarını. Mutlulardı.
Güner Hanım ojenin kapağını açmak için uğraşıyordu. Tam açıldı derken kapaktaki fırça kırılmış, şişenin içine düşmüştü; Çıkarayım diye uğraşırken bütün oje kucağına serdiği havluya döküldü. Havluyu hemen topladı, yumak yaptı. Banyoya gidip kirlilerin içine koydu. Mustafa Bey gazeteyi sehpanın üzerine bırakırken, sokaktaki çok şiddetli fren sesi ve koşuşturmalar dikkatini çekti. Pencereyi açıp baktı. “Nereye girdi bunlar? Bulun bulun!” diye bağırıyordu… Güner Hanım da duyduğu sesleri anlamak için salona geldi. Pencereden dışarıya uzattı başını. Mustafa Bey panikle: “Kapat! Kapat pencereyi! Belki silahlıdırlar ateş ederler!” dedi. Güner Hanım pencereyi kapattı. Yatak odasına gitti. Gündelik giysilerini çıkardı. Giydiklerinin yakasını, kolunu düzenlerken tırnaklarının ojesiz oluşu onu çok rahatsız etti. Kıyafetine uygun oje alması gerekiyordu. Eşine:
—Birtanem, hemen oje alıp gelmem gerek.
—Şimdi gitme! Sokaktaki koşuşturmalar devam ediyor.
—Sanki ilk defa oluyor birtanem.
Mustafa Bey, tekrar pencereden dışarı baktı. . Parmaklarını çıtırdattı, yüzünü ovuşturdu.
—O renk oje olması bu kadar önemli mi? Kıyafetini değiştir veya başka oje sür.
Güner Hanım yatak odasından dışarı çıktı. Koridordan yatak odasına doğru gelen Mustafa Bey, siyah üzerine, mor küçük küçük çiçekli elbisesiyle karşıdan salınarak gelen karısına hayranlıkla baktı. Ona her giydiği ayrı bir güzellik katıyordu. Boynuna ustalıkla doladığı siyah desenli tül, elbiseyi sıradanlıktan uzaklaştırmıştı. İncecik vücudunun zarifliği tartışılmazdı. Güner Hanım dışarıya çıkmakta kararlıydı. Mustafa Bey ısrar edemedi. Salona geçti kitaplıktan aldığı kitabı oturduğu koltukta okumaya başladı. Güner Hanım anahtarını çantasına koydu, ayakkabısını giyerken;
—Gecikmem merak etme birtanem…
-…
Merdivenlerden inerken bir eliyle çantasını omuzuna yerleştiriyor, diğer eliyle merdiven demirlerine tutunuyordu. Lambalar yanmıyordu. Yönetici iki gün önce ailece annesine gitmişti. Dış kapının önünden sızan ışık yeterince aydınlatmıyordu merdivenleri… İkinci kata inerken, hızla nefes alıp veren birilerinin olduğunu duydu ve korktu. Bağıracaktı ki, ya onu susturmak için…
Olduğu yerde durdu. Çok çabuk düşünmeliydi. Duvarın dibine iyice yapışmış iki gençten erkek olan, kızın saçlarını ve yüzünü okşarken yardım isteyen bakışlarla ona bakıyordu. İpin çekilme ya da bırakılma zamanıydı. Dökülen ojeyi ve dışarıdan gelen konuşmaları, koşuşturmaları anımsadı. Gözü karanlığa iyice alışmıştı. Kız bir eliyle sesiz sesiz akan gözyaşını silerken, diğer elini tanımadığı Güner Hanım’a uzattı. Oğlan alnından . boşalan teri siliyordu. Gömleğinin terden sırılsıklam olduğunun farkındaydı. İki arabanın fren sesi arka arkaya duyuldu! Ayak sesleri geliyordu. Kadının gözleri etrafta gezindi! Yardım etmeliydi. Kız elini tekrar uzattı, Güner Hanım kızın elini avucunun içinde sıktı. Başaracağız dercesine. Ayağa kalkarlarken birbirlerini öpüyorlardı. Öpüldükçe güzelleşiyorlardı. Oğlanın elini kız aynı güçle sıktı. El ele tutuşarak merdivenleri sessizce çıktılar. Güner Hanım kapının anahtarını çantasından çıkardı. Hızla kapıyı açtı ve gençleri banyoya iteleyerek. Banyonun ve sokak kapısının kapısını usulca kapattı.
—Birtanem ben geldim!
Mustafa Bey’in kitap göğsünde dururken, elleri göbeğine, başıysa yana düşmüş öylece uyuyordu. Merdivenlerden gelen bağrışmalar ve ayak sesleri hızla kapıya doğru yaklaşırken Güner Hanım banyoya girdi kapıyı arkadan kilitledi. Nefes almıyorlardı. Duşun suyunu açtı. Artık konuşmaları duymuyorlardı. Kapının zilini duyduklarında, kalplerinin gümbürtüsü suyun sesiyle birleşmişti. Mustafa Bey’in derinden gelen sesi duyuldu.
—Kimsiniz? Ne istiyorsunuz?
—Bu apartmana girmişler… Nerdeler?
—Kimse yok evladım gir bak…
Odalara, dolap içlerine, mutfağa baktılar. Genç olan banyo kapısının kolunu aşağıya doğru hızla indirdi. Üçü birden elbiseleriyle suyun altında birbirine sarılmış, için için dualarını ediyorlardı. Kapı açılırsa gizlenecek hiçbir yer yoktu. Kapının anahtarı yere düştü. Genç kız anahtarı yerden aldı. Elinde sımsıkı tuttu. Birkaç kez daha kapının koluna bastırdı. Öyle hızla bastırıyordu ki iki kez kilitlenmiş olmasa açılırdı.
—Ne yapıyorsunuz? Karım, karım banyo yapıyor. Çıkın evimden…
Yaşlı adam genç olana baktı. Başıyla burada yoklar diye işaret etti. Kapıyı hızla kapatarak merdivenleri çift çift sağa sola yalpalayarak koşar adımlarla indiler… Dış kapıyı kapattıklarında binanın bütün kolonları oynadı. Mustafa Bey:
—Ne günlere kaldık Allahım! Bu ne rezillik? Dahası olur mu demeyin, olur olur…
Güner Hanım soğuk suyu artırdı. Ateş gibi yanan tenlerinde buz gibi suyu duyumsadıkça vücutları dirildi. Gözlerinin ıslak gülümsemesi birbirine sarıldı. Kız oğlanı, oğlan kızı kokluyordu… Suyu kapatmaya cesaret edemiyorlardı. Güner Hanım saçlarını arkaya doğru parmaklarıyla itelerken suyu kapattı. Bornozunu elbisesinin üzerine giydi. Banyodan . çıkıp gençlere giyecek şeyler getirmeliydi. Eşi kendisini elbiselerle görürse ne diyecekti. Kara kara düşünecek zaman değildi. Banyonun kapısını açar açmaz yatak odasına girdi kapıyı usulca kilitledi. Mustafa Bey:
—Günerciğim olanları duymadın mı?
—Ne oldu birtanem?
—Sen banyodayken…
—Hemen geliyorum. Sana sürprizim var.
Hızla üzerini değiştirdi. Saçını kuruladı. Eşinin ve kendi çamaşırlarından, denkleştirdiklerini banyonun kapısından uzattı. Kapıyı kapatarak koşar adımlarla salona girdi. Beyaz, küçük incilerle süslenmiş nikâh elbisesiyle karısını karşısında görünce, biraz önce bütün yaşananları unuttu. Son derece saygı ve sevgiyle ellerini öptü.
—Sizinle yaşıyor olmak ne büyük saadet hanımefendi!
—Nefesinizin nefesimle buluşması benim içinde büyük mutluluk efendim.
—Ne . dersin ben de nikâhta giydiğim takımımı giyineyim mi?
—Bak sen! Bu çok güzel bir fikir, hadi damadımı ellerimle hazırlayayım.
Yatak odasına geçtiler, yatağın üzerine oturttuğu eşinin gömleğinin düğmelerini bir bir açarken, kocasının parmağındaki ustalığa hayran kaldı. Çoktan arkasındaki fermuarı aşağıya kadar indirmişti bile. Kapının kapandığını duyduklarında her ikisinin de çamaşırları yerdeydi. Yıldız kokuyordu yatakları. Mustafa Bey bu ses neydi diyecekti ki Güner Hanım o ana kadar hiç öpmediği bir ihtirasla öptü eşinin tuzu bitmiş, kuruyan dudağını…
FATMA KOŞTAN
|
|
|
|
|
|
Sevgi Hikayeleri |
|
|
|
|
