Babası Ayşe’yi panayıra götürüyordu. Ayşe çok sevinçliydi. Panayırı merak ediyordu. Yolda babasına ne sorduysa

Babası:  Bekle kızım, kendini gör. Bir şeyi iyice öğrenmek istiyorsan kendini incelemelisin diyordu.

Yol da hiç bitmiyordu. Ayşe kendini kuş olup bile düşünüyordu. Saat 13.00’e doğru panayır denilen yere gelmişlerdi. Ayşe çevresine baktı hiç bu kadar insan . bir arada görmemişti. Bulundukları yerde, yan yana sıralanmış tezgâhların önlerinde insan doluydu. Bu insanların bazısı alışveriş yapıyor, bazısı da tezgâhtaki ürünleri inceliyordu. Bir süre sonra babası Ayşe’ yi eğlence araçlarının olduğu tarafa götürdü salıncaklar, dönme dolaplar ve kimin kapısı açık kiminin kapalı birçok çadır… Ayşe şimdi şaşırmıştı gençlerin bir kısmı bir aleti çalıştırarak güçlerini deniyorlardı . Ayşe, zamanının çoğunu eğlence yerinde geçirdi. Dolaplar, salıncaklara bindi. Yedi içti dolaştı. Babası da işini bitirmiş oraya gelmişti. Köyüne dönmek üzere yola koyuldular.

Babası: Panayır da gördüklerin hoşuna gitti mi Ayşe? Diye sordu
Ayşe : Sağol babacığım. Ne kadar anlatsan da gördüklerim kadar bilgim olmayacakmış . öğretmenimiz hep derdi zaten çok yaşayan değil çok gezen bilir. Bu sözün doğruluğunu şimdi iyice anlamış oldum dedi ve evlerine doğru neşeli şekilde gitmek üzere panayırdan uzaklaştılar .