Masal tadında bir aşk yaşamayı düşledim çocukluğumda. Meğer hepsi tüm mutlu sonlar hikayeler de saklanmış. Tüm mutlulukları bir bir tüketmiş o hikayeler. Bize ise kirli dünyanın pis çocuklarına kalan en saf en temiz duyguyu aşkı bırakmışlar ama biz onu bile kirletmeyi başarmışız. Düzene ayak uydurmuşuz. Ama hala umutla bu kirli dünyada beyaz atlı bir prens var diyorum. Beni bu yaşanan tüm kötülüklerden kurtarıp sonun ne olduğumu , kim olduğumu düşünmeden beni sadece ben olduğum için seven biri. Öyle biri yok artık, olmayacakta. Ben bir vefasızı severken karşıma çıkan nice beyaz atlı prensleri hiç sayıyorum çünkü. Ve ben günün birinde terk . edilmiş bir başına kalmış yaşlı bir kadın olarak sürdüreceğim hayatımı. O ise eşi ve çocuklarıyla mutlu bir hayat yaşayacak. Belki arada sessizce gidip izleyeceğim mutluluğunu. Ve beklide o günlerden birinde canıma tak edecek bir şey ve Yüce Rabbim oracıkta alacak canımı. Belkide hayatı ben çok abartıyorum. Dalga geçmeliyim belki hayatla ve hayatıma giren insanlarla. Ama böyle düşündüğümde diyorum ki beni bu hale getiren yine onlar değil mi? İstediğim bir avuç mutluluğu çok gördüler bana. Aslında hayat değil acımasız olan insanlar. Bilerek ya da bilmeyerek yaptıkları yanlışlar. Karşılarındaki insanın hayatına mal olabiliyor. Mesela benim yaptığım yanlışın bedelini kızım çekiyor. Evlenmeseydim kızım . olmayacaktı. Evlenmeseydim şimdi beklide onunla evli olacaktım. Ama yanlışlarım hayatıma bedel oldu. Kaldı ki zaten hiçbir zaman sevdiğim kadar sevilmedim. Kaldı ki hayatımda hiçbir zorluk beni bu iki yıl kadar çökertmedi. Bu iki yılda çok acı çektim. İnanılmaz derecede canım yandı. Pişman mıyım?

HAYIR !

ÇÜNKÜ ;

SEVİYORUM …