Ben 22 yaşında genç bir kızım. 4 yıl önce tanıdım onu bizim sokağın başında dükkan açmıştı ilk gördüğümde ona sinir olmuştum ama sonrada aşık oldum ve arkadaşlık teklifini kabul ettim keşke etmeseydim. Onunla o kadar güzel günlerimiz geçtiki meğerse ondan önce yaşamamışım ben ama hayatımdaki en güzel ve en acı günlerim geçmişti onunla. İlk 1 sene çok iyiydi aramız yalnız o hayatımı karartan gerçegi öğrenene kadar birgün birirsi bana ondan ayrılmalısın demişti gülüp geçmiştim bende çünkü ondan ayrılmam demek ölmem demekti benim için aklıma onsuzluk geldiğinde bile deli oluyordum ağlıyordum hep dua ediyordum Allah ım alma onu benden diye . Sonra sordum neden ayrılmalıyım diye bana sebep söylemelisin çünkü ben asla ayrılmam demiştim zaten bunu bizi bilen herkes de çok iyi biliyordu ne o bensiz ne de ben onsuz yapamazdık sonra o gerçeği öğrendim bana o evli dedi . O an yıkıldım hani derler ya başımdan kaynar sular döküldü diye o ana kadar ben o lafa çok gülerdim doğruymuş. Hemen eve gittim kendimi odaya kapatıp saatlerce ağladım Allah ım ne olur yalan olsun ne olurrrr. Ama malesef yalan değildi. Aradı beni gece gündüz sürekli konuşurduk zaten onunla aradı ve açtım büyün sinirimi aldım ondan ağzıma ne geliyorsa söyledim ve hattımı kırdım. Sonra yeni numaramı öğrendi aradı beni ben dinlemeden kapadım ama sevgi bu laftan anlamıyorki dayanamadım açtım ve dinledim onu bana ben olmasamda zaten eşinden ayrılacağını zaten onunla hiç bir ilişkisi olmadığını onu hiç görmeye gitmediğini söylüyordu inandım mantıklıydı konusmaları birde çok seviyordum napiyim belkide kendi kendimi kandırıyordum. O aslında burda oturmuyor sadece kendisi sürekli burada ailesi çok uzakta oturuyorlar o ise hemen yanı başımda tek başınaydı hiç bir yere gitmezdi bu yüzden dediklerine inanmıştım. Sonra barıştık 2 yıl sürdü biz ilk tanıştığımız günde evlilik kararı vermiştik ve bir sürü bahanelerle uzatıyordu artık söyledim ona evlenceksek uzatmayalım artık eğer evlenmiyeceksek de bitsin demiştim. Evli olduğunu . öğrendiğimden beri sevgim kadar nefretimde vardı ona karşı. Daha sonra ayrıldım çünkü ne bilim karısına üzülüyordum benim yüzümden boşanmasada ben yine de arada olmak istemiyordum hem gururuma da yediremiyordum evli olmasını. Utanıyordum kendimden onları barıştırmalıyım diyordum ve bunun için uğrastım onu sevmesi için ikna etmeye çalıştım onu hep ama yok olmadı sonra yine ayrıldım o da gitti buralardan 3-4 ay sonra geldi ve yapamadığını söyledi olmuyor dedi sanki ben yapabiliyormuydum benim ondan tek farkım gururumdu ve ben duygularımı içimde saklıyabiliyordum ama o tutamıyordu. Hep derdi bana nasıl yapabiliyorsun bunu diye ben neden senin gibi içimde tutamıyorum derdi. Sonra ben yine hattımı kırdım attım diğer numaramı tekrar öğrendı boşandığını söyledı bana ne yalan söyleyim hem üzülmüştüm hemde sevinmiştim ve barıştım artık bütün acılar bitecek diyordum evlenicez hiç ayrılmıyıcaz diyordum dünyalar benim olmuştu. Yine eski mutlu günlerimiz gelmişti. Uzun sürmedi ama o çok yalan soyleyen biriydi o yüzden ona inanmıyordum ve ona çocuğun . yok dimi derdim hep eğer varsa sakın uzatmayalım derdim çünkü cocuğunun olması benım olmamamdı asla kabul edemezdım bunu ve birgun ikinci gerceği öğrendim çocuğuda varmış hemde yeni olmuş tarihini de hiç unutmam 10 Mart duyduğum an işte şimdi bitti dedim ne kadar sevsemde aşkından ölsemde bitsemde bu sefer tamamen bitti demiştim ve bitirdimde. Yeni numaramı hiç kimseye vermedim kendi üstümede almadım artık hiç bir şekilde öğrenemezdi. 5. yıla giricez hala çevremdeki bütün arkadaşlarımı arar sorar ama ben konuşmam artık bitti ! Ben yakında evleniyorum ve Almanya ya gidiyorum bir daha da dönmeyi düşünmüyorum. Ama onu hala o kadar çok seviyorumki o benim hep içimde, canımda, kanımda kalıcak ...