Nasıl anlatacağımı bilmiyorum nereden başlıyacağımıda 17 yaşında teyzemin oğluyla başladı aşk maceralarım ve 3 sene sürdü o askerden geldikten sonra ayrıldım çünkü sevmediğimi anladım ama o çok seviyordu bunu hissediyordum ama yapamadım ve ona nişanlıyken ihanet ettim ama hala çok istiyordu defalarca anlattım istemiyorum dedim ama o bir türlü vazgeçmedi. Sevdiğim insanı aradım ayrılmamız gerek dedim sürdüremezdim ve içim kan ağlıya ağlıya ayrıldım. Sonra hemen düğün alışverişlerine girdiler ama çok üzülüyordum günden güne kahr oluyordum ve düğünüme 3 gün kala aradı ve öğrenmişti evleniyordum daha geç değil kaçalım dedi bende düşünmeden kabul ettim. Arkamda herşeyi herkesi bıraktım herşey çok güzel başladı seviyorduk mutluyduk ama taki evliliğimin ikinci senesinde onun beni aldattığını öğrenene kadar. Başkası varmış konuşuyorlarmış bir kızım var canımı veririm onun için ama kendime yediremiyorum ben bunları hak edicek ne yapmıştım yıkıldım mahfoldum çöktüm ne yapacağımı bilmiyordum mutluluk oyunu oynamaya başladım yapacak birşey yoktu. Bir gün bir işe girdim. Kişisel bir şirketin muhasebesinde çalışıyordum çok dalgın olduğum birgün patronum yanıma geldi çok dalgınsın iyimisin diye sordu önemli birşey yok efendim dedim ama bir boşluktaydım ne yapacağımı bilmiyordum. Sürekli arkadaşlarımla kafamı dağıtmak için geziyorduk ve sürekli iş yerinden izin alıyordum. Birgün patronum bana sen bunları hak etmiyorsun sen çok iyisin güzelsin gençsin gibi laflar söylemeye başladı. Ne . işdir bilmiyordum ama ilgilenmesi gerçekten hoşuma gidiyordu bir beraberliğe ihtiyacım vardı ve bir zaman sonra başladık hata olduğunu bile bile sürdürdüm sonra çok geçmeden ayrılmak istediğimi yapamadığımı kaldıramadığımı söyledım ama o çok seviyordu ve sonra tehditlere başladı çok korkuyordum. Ne yaptım nasıl yaptım diye kendi kendimi yerken bir gün evde patladım ve eşimden boşanarak ayrıldım. Bir süre patronumla sürdü telefonla falan konuştuk sonra yürümedi ayrıldım. Kızımla beraber annemin ve babamın yanındayım hayatla mücadele ediyorum ve artık asla kimseye güvenmiyorumda sevmiyorumda sevmek diye bir kelime artık hayatıma sokmayacağım. 25 yaşındayım ama içim kan ağlıyor. Çünkü genede ne olursa olsun patronum beni gerçekten . sevmşti ve adı bile geçse hala içim sızlıyor. Sonunda izimi kaybettirdim ve hiç aramadım. Geçenlerde gezerken istanbul içinde onu gördüm o da beni gördü. Hayretle baktı baktı ve omuydu diye durdu uzun bir süre. Ama o evlenmişti yanında kolunda karısı vardı. Sevmek çok acı veren bir histir. Çekiyorum ve çekeceğim , ben yapamadım onun gibi olamadım. Artık o mutlu olsun başka birşey istemiyorum.

Ben hayata niye küskün niye küs yaşıyorum bilmiyorum ama böylede bitecek. Dilerim Allahtan karşıma bir daha çıkmasın işte o zaman ben biterim.